Новыя падрабязнасці звальнення кандыдата навук Яўгена Малiкава з Беларускага дзяржаўнага ўніверсітэта транспарту

| Асобы

Яўген Малiкаў, дацэнт кафедры «Архiтэктура i будаўнiцтва», звольнены з Беларускага дзяржаўнага ўніверсітэта транспарту.


Фото: акаўнт Яўгена Малікава ў ФБ

Пра абставiны звальнення выкладчык распавёў на сваёй старонцы ў Фэйсбуку: 

«Сам працэс звальнення ўяўляў сабой цэлую камбінацыю, асновай якой стала вынясенне мне кіраўніцтвам універсітэта дзвюх вымоваў цягам васьмі дзён (11.11.2020 і 18.11.2020), пры тым што за папярэднія 16 гадоў працы не было ўвогуле ніводнай. 

Першая вымова была за пост у інтэрнэце на асабістай старонцы ў сацсетках, пра яе абсурднасць ужо пісаў. З другой вымовай яшчэ весялей… 

6 верасня я быццам бы ўдельнічаў у несанкцыянаваным масавым мерапрыемстве, за якое 11.09.2020 г. мяне арыштавалі і змясцілі ў ІЧУ на 5 сутак. Гэта ўжо старая гісторыя, але… Некалькі дзён таму ў БелДУТ была створаная спецыяльная камісія, якая разглядзела факт майго ўдзелу і затрымання ў ІЧУ, склала акт, у якім апісала, што выкладчык парушыў заканадаўства. Пра гэта ён некарэктна выказваўся і ў сацсетках, але ў абавязкі выкладчыкаў, згодна пасадавай інструкцыі, уваходзіць не толькі адукацыйная, але і выхаваўчая функцыя. Да таго ж, выкладчык Малікаў Я.Р. яшчэ і куратар групы. У сувязі з гэтым правапарушэнне Малікава Я.Р. і яго выказванні ў інтэрнэце могуць аказаць негатыўны ўплыў на выхаваўчы працэс са студэнтамі. У сувязі з гэтым аб’явіць Малікаву Я.Р. вымову, і адстраніць Малікава Я.Р. ад выканання працоўных абавязкаў 18.11.2020. Плюс спасылка на нейкія заканадаўчыя акты. Можа, я не зусім дакладна працытаваў, але сэнс перадаў дастаткова дакладна. 

Наступным загадам было звальненне Малікава Я.Р. з БелДУТа з 19.11.2020 г. на аснове дзвюх вымоваў.» 

Яўген Малiкаў упэўнены, што звальненне звязана выключна з палiтычнымi прычынамi: 

«Гэтая паспешлівасць у вынасе дзвюх вымоваў за восем дзён выкладчыку, кандыдату навук, які прапрацаваў ва універсітэце 16 год, да таго ж, звальненне ў сярэдзіне семестра (а хто цяпер палову нагрузкі будзе дачытваць?), паказвае іх унутраную сутнасць, а дакладней, выключную палітычную мэтанакіраванасць усяго гэтага працэса. У прынцыпе можна было дачакацца канца семестра, альбо сканчэння кантракта, але не — непасрэдна зараз, за 8 дзён, напярэдадні сесіі, каб не навучыў яшчэ чаму кепскаму, напрыклад, гісторыі архітэктуры Беларусі 18 стагоддзя! А яшчэ горш — 20 стагоддзя!»

Акрамя таго, былы выкладчык расказаў пра тое, як было прадстаўлена яго звальненне калектыву ўнiверсiтэта: 

«Цікава, што яшчэ ў панядзелак мяне запрасілі выступіць на сходзе працоўнага калектыва… Калі я прыйшоў на згаданы сход у 11.30 (дакладней, на канец Савета універсітэта), замест мяне выступіў рэктар БелДУТа, Ю.І. Кулажанка, які распавёў пра камісію і акт, пра маё звальненне, пра тое, што “Маликов больше не член нашего трудового коллектива”. Таксама ён патлумачыў прычыны вымовы – “Маликов оскорбил заведующего кафедрой, декана факультета, назвал их рабовладельцами, агрофеодалами, возможно, оскорбил руководство университета и даже президента”. Толькі вось Кулажанка Ю.І. не патлумачыў, дзе ж Малікаў абразіў загадчыка кафедрай, дэкана і іншых. А ў рэальнасці – нідзе, гэта ўсё прыдумкі Кулажанкі. Ну хай з гэтым цяпер разбіраецца суд».




Былыя i цяперашнiя студэнты масава выказваюць словы падтрымкi свайму выкладчыку: 

«Адзіны ў гэтай гісторыі прыемны момант — гэта словы падтрымкі, якія мне ўжо даслалі нашы былыя студэнты. Гэтыя словы, канешне, вельмі кранаюць. Асабліва калі іх пішуць не толькі былыя выдатнікі па гісторыі архітэктуры, а і былыя невыдатнікі па гэтай дысцыпліне, якую я выкладаў. І вось, праз 10 год яны мне пішуць словы падтрымкі… Блін, людзі, як жа так? Я ж вас мучыў сваім экзаменам, адпраўляў вас на пераздачы, ставіў нізкія адзнакі, а вы мне цяпер пішыце словы ўдзячнасці! У мяне проста разрыў шаблона. А яшчэ пішуць былыя студэнты ПГС–нікі, у якіх я ўвогуле нічога не вёў, якія мяне ведалі толькі як намесніка дэкана… Гучыць дзіўна, але гэта праўда. Можа не сціпла будзе, але для мяне гэта вельмі прыемна і вельмі важна. Значыцца, студэнты разгледзілі ў свой час у маёй працы нешта такое, што ўзгадваецца ім добрым словам нават праз 5-10 гадоў пасля заканчэння ўніверсітэта. Тое, што так і не здолелі разгледзіць кулажанкі… Значыцца, тое, што я рабіў гэтыя 16 гадоў, было правільным і не пустым».


«Флагшток» распытаў Яўгена Малiкава, як ён ставiцца да таго, што адбылося, i пра яго планы. 

Калi сёння была б магчымасць памяняць нешта ў сваiх дзеяннях за апошнiя тры месяцы, што бы вы памянялi?

– Нічога не мяняў бы, я ўсё рабіў правільна і па сумленні. Мне ні за што не сорамна, я ні пра што не шкадую. Так зараз трэба. Маё звальненне — гэта мая плата за нашу свабоду. Некаторыя за яе ўжо праплацілі сваімі жыццямі.

Апроч выкладчыцкай дзейнасцi, вы прымалi актыўны удзел у даследаваннях. Як звальненне адаб’ецца на вашых даследаваннях?

– Усё залежыць ад маіх будучых фінансавых магчымасцяў. Будуць грошы — я змагу працягнуць даследаваць Гомельшчыну, не знайду іх тут — прыйдзецца ехаць кудысці іх зарабляць. Спадзяюся на першае.

Цi ёсць нейкiя планы на будучыню?

— Планы на будучае пэўныя ёсць, але зараз мяне больш хвалюе незаконнасць майго звальнення. Планую абскарджваць.


Флагшток




КГБ, партизанинг и протесты. Как гомельская семья актеров покидала Беларусь

| Асобы

О смелой паре актеров Андрее и Алесе Бордухаевых-Орлов зрителю, далёкому от театральной жизни, стало известно после того, как артисты первые покинули Молодёжный театр, когда там сменилось руководство. Это стало началом развития новых для Гомеля культурных инклюзивных проектов.

«Вы живы — это самое главное, это то, чего мы добились». Последнее интервью Юрия Воронежцева о чернобыльской проблеме

| Асобы

За полгода до того, как скончался Юрий Воронежцев, мы спланировали записать с ним серию интервью. Но в результате в 2020 году мы встретились с Юрием только один раз, так как вскоре началась пандемия короновируса. В день Чернобыльской катастрофы публикуем часть нашего с ним разговора. Именно в чернобыльской проблеме Юрий Воронежцев был одним из главных экспертов в Беларуси и за ее пределами.

«Спасибо Родине за волшебный пендель». Программист из Гомеля о прессинге и переезде

| Асобы

Семья гомельчанина Вадима Копиченко в Беларуси не живёт уже почти как полгода. После избиений, «суток», допросов и пристального внимания со стороны милиции, с сожалением пришлось собрать чемоданы и, возможно, навсегда оставить родной город. Назад пока нельзя. Да и захочется ли потом?

Многодетная мать рассказала, как смогла скрыться от ГУБОПиКа. Ее друзья по выборной кампании сейчас в тюрьме

| Асобы

Несколько дней назад в сети появилась информация, что гомельской активистке Елене Давыдовой пришлось уехать из страны. Она поделилась с Гомельской Весной о том, как ее преследовали силовики и почему была вынуждена выехать в Украину.

«Адчула сябе важнай і патрэбнай». Як ГУБАЗіК затрымаў псіхолага — «адміністратарку дэструктыўнага тэлеграм-чату»

| Асобы

МУС заявіла, што ў Гомелі затрымалі «адміністратарку дэструктыўнага тэлеграм-чату». На відэа ГУБАЗіК — 38-гадовая жанчына, якая спакойна адказвае на пытанні пра Telegram: «Навошта вам мая асабістая інфармацыя? Гэта маё прыватнае жыццё».